کدام ریزش مو در مردان شایع‌تر است؟

ریزش مو در مردان اغلب منشأ ارثی یا هورمونی دارد و شایع‌ترین نوع آن «ریزش موی آندروژنیک» است که معمولاً از شقیقه‌ها و ناحیه مرکزی سر آغاز می‌شود. در این حالت، موها به‌تدریج نازک شده و تراکم آن‌ها کاهش می‌یابد؛ به‌گونه‌ای که جلوی سر کم‌پشت یا خالی می‌شود، در حالی که پشت سر اغلب حفظ می‌شود. این روند معمولاً پس از ۳۰ سالگی شدت می‌گیرد، اما در برخی افراد از دوران بلوغ آغاز می‌شود و شدت آن به عوامل ژنتیکی بستگی دارد.

علاوه بر نوع ارثی، برخی عوامل مانند اختلالات تیروئیدی، کمبود ویتامین‌ها، کم‌خونی یا جراحی‌ها می‌توانند موجب ریزش موی «تلوژن» شوند. این نوع ریزش به‌صورت سراسری رخ می‌دهد و برخلاف نوع آندروژنیک، در صورت شناسایی و درمان علت زمینه‌ای، قابل بازگشت است.

برای کنترل ریزش موی ارثی، داروهای موضعی و خوراکی تأییدشده می‌توانند روند ریزش را کند کرده و تا حدی رشد مو را افزایش دهند. همچنین روش‌هایی مانند مزوتراپی و PRP در برخی موارد مؤثر هستند. به‌طور طبیعی، ریزش روزانه تا ۱۰۰ تار مو طبیعی محسوب می‌شود و بیشتر از این میزان نیازمند بررسی پزشکی است.