در روزگاری که نبود آب زندگی را از ریتم میانداخت، مردم ایران با آیینهای گوناگون، امید را از دل خاک خشک بیرون میکشیدند. از دعا و نیایش تا جادو و نمایشهای آیینی، هر قوم و ناحیهای برای بارانخواهی، شیوهای خاص داشتند که البته امروزه تقریبا فراموش شدهاند؛ آیینهایی که گاهی رنگ و بوی عرفانی به خود میگرفتند و گاهی هم در حد توسل به هفت یا چهل مرد کچل، دعانویسی، رمالی و... بروز پیدا میکردند.