ما آزادیم تا به اسارات درآییم!

در عصر تکنولوژی‌های دیجیتالی با یورش همه‌جانبه اطلاعات با نوعی اشباع‌شدگی روبه‌رو هستیم؛ اشباع از تصاویر، موسیقی و کلام. به‌ندرت جای خالی یا فضایی برای اندیشیدن باقی مانده است و این‌گونه به نظر می‌رسد که در عصر دیجیتالی و «سرمایه‌داری نظارتی»،1‌ همه این تمهیدات و تدابیر و برنامه‌ها آگاهانه انجام شده که انسان امروز نیندیشد و به معنای دقیق در این تصور غوطه‌ور باشد که هر لحظه و دقیقه در حال تفکر است.