میراث ادبی عامل تقویت انسجام ملی است/ نقش شاهنامه در تقویت حس میهن‌دوستی

 به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو، آیین اختتامیه نخستین دوره پژوهشی- آموزشی تربیت مربیان نقالی و شاهنامه‌خوانی با حضور استان‌های زاگرس‌نشین اصفهان، خوزستان، فارس، کهگیلویه و بویراحمد، چهارمحال و بختیاری و لرستان عصر روز پنجشنبه ۷ اسفند ۱۴۰۴ در سرای کتاب خانه کتاب و ادبیات ایران برگزار شد.

در این مراسم سیدحمید پورمحمدی؛ معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان برنامه و بودجه کشور، محسن جوادی؛ معاون امور فرهنگی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، ابراهیم حیدری مدیرعامل خانه کتاب و ادبیات ایران، محمود شالویی؛ رئیس انجمن آثار و مفاخر فرهنگی کشور، نیکنام حسینی‌پور؛ مشاور وزیر و رئیس مرکز روابط عمومی وزارت فرهنگ و ارشاد و اسلامی، عبدالرحیم سعیدی‌راد؛ رئیس امور فرهنگ، گردشگری و ورزش سازمان برنامه و بودجه و جمعی از نقالان و مربیان نقالی و شاهنامه‌خوانی حضور داشتند.

این برنامه با مشارکت معاونت امور فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازمان برنامه و بودجه، انجمن آثار و مفاخر فرهنگی و خانه کتاب و ادبیات ایران برگزار شد.

میراث ادبی؛ پلی برای پیوند نسل‌ها

محسن جوادی، معاون امور فرهنگی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، در این مراسم ضمن ابراز خرسندی از حضور در این رویداد و تشکر از سیدحمید پورمحمدی، گفت: آقای پورمحمدی اهتمام ویژه‌ای برای گسترش فرهنگ شاهنامه‌خوانی و درک مضامین والای این کتاب ارزشمند دارند. این برنامه از جمله طرح‌هایی است که با همت ایشان و همکارانشان آغاز شده و امیدواریم در آینده شاهد برگزاری برنامه‌های متنوع دیگری در حوزه میراث غنی شعر و ادب این سرزمین باشیم.

وی با تأکید بر لزوم بهره‌گیری از میراث ادبی برای پیوند نسل‌ها افزود: هدف ما این است که از میراث غنی شعر و ادب این سرزمین بهره‌مند شویم؛ تا هم راه و رسم زندگی را بیاموزیم، هم از زیبایی‌های این گنجینه گرانبها لذت ببریم و هم حس میهن‌پرستی و میهن‌دوستی را تقویت کرده و انسجام ملی را افزایش دهیم.

جوادی ادامه داد: یکی دیگر از اهداف مهم این برنامه‌ها، جلوگیری از گسست نسلی و پیوند نسل‌ها با یکدیگر است. این امری است که به شیوه‌های گوناگون می‌تواند ادامه داشته باشد و شروع آن همین جلسه است. امروز شاهد اختتامیه این دوره هستیم و خوشحالیم که خانه کتاب و ادبیات ایران میزبان چنین رویدادی بوده؛ و امیدواریم این مسیر ادامه یابد.

معاون امور فرهنگی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی با اشاره به نگاه عمیق اندیشمندان اسلامی به شاهنامه بیان کرد: نکته جالب برای من این است که ادیب بزرگی همچون ملاصدرا در کتاب گرانسنگ «اسفار اربعه» با احترام زیادی از فردوسی یاد می‌کند و او را «حکیم بزرگ» می‌نامد. این نشان می‌دهد که شاهنامه تنها یک اثر ادبی، هنری و زیبا نیست و صرفاً به مضامین اخلاق اجتماعی یا سبک زندگی نمی‌پردازد، بلکه دارای عمق معنوی والایی است که باعث شده بزرگان اندیشه همچون ملاصدرا و غزالی و دیگران با چنین نگاهی به آن بنگرند.

وی از همکاری مشترک با سازمان برنامه و بودجه برای توسعه این دست از برنامه‌ها خبر داد و گفت: وقتی آقای پورمحمدی و سایر دوستان این طرح را مطرح کردند، بسیار خرسند شدیم که چنین هدف ارزشمندی مدنظرشان است. نقطه آغاز این امر جلسه‌ای بود با حضور جمعی از فرهیختگان ادبیات فارسی که در آن وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز حضور داشتند و بر پیگیری این برنامه‌ها تأکید کردند. این همان نقطه اتصال میان نگاه سازمان برنامه و بودجه و نگاه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است. امیدوارم این همکاری نقطه شروعی امیدبخش باشد و این برنامه‌ها بجز در حوزه اصلی خود یعنی منطقه زاگرس - که مردم آن با شاهنامه زندگی می‌کنند -در سایر نقاط کشور نیز گسترش یابد.

جوادی با قدردانی از خانه کتاب و ادبیات ایران و دست‌اندرکاران این برنامه افزود: از دوستانی که در برگزاری این برنامه یاری رساندند، بویژه آقای پورمحمدی، قدردانی می‌کنم. کمتر دیده بودم که مسئولی تا این حد پیگیر اجرای یک برنامه فرهنگی باشد؛ معمولاً پس از تصویب، پیگیری‌ها کاهش می‌یابد، اما ایشان همواره پیگیر به ثمر رسیدن این طرح بودند.

معاون امور فرهنگی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی همچنین از تأسیس «دفتر شعر و ادبیات» در معاونت فرهنگی این وزارت خبر داد: این برنامه هم‌زمان با تأسیس دفتر شعر و ادبیات در معاونت فرهنگی شکل گرفته که ساختار آن به تصویب سازمان اداری رسیده و آقای غلامرضا طریقی مسئولیت آن را بر عهده دارند. امیدوارم این دفتر نیز بتواند هم‌راستا با چنین برنامه‌هایی حرکت کند و شاهد توسعه شاهنامه‌خوانی و نقالی در قالب‌های مختلف باشیم.

فردوسی به ایران هویت بخشید

سیدحمید پورمحمدی، معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان برنامه و بودجه سخنان خود را با بیان خاطرات کودکی از زادگاهش در منطقه زاگرس آغاز کرد و به تبیین نقش بی‌بدیل این اثر حماسی در هویت‌بخشی به ایران و کاربرد‌های آن در حکمرانی و اقتصاد امروز پرداخت.

پورمحمدی در بخشی از سخنان خود با توصیف فضای فرهنگی روستای زادگاهش در زاگرس، آن را تجلی زنده شاهنامه خواند و گفت: نام همسایگان ما در روستا طهماسب، مرداس، لهراسب، گشتاسب، فریدون، بیژن، سیامک، سودابه، اسفندیار و افراسیاب بود؛ گویی روستا به معنای واقعی کلمه شاهنامه بود.

وی با اشاره به تأثیر عاطفی این اثر بر کودکان آن دیار، از خاطره رجزخوانی‌های حماسی مرداس و داستان‌پردازی‌های لطیف از بیژن و منیژه گفت: با اینکه هنوز به مدرسه نرفته بودم، اما به یاد دارم که مرثیه سهراب، چون بغضی در گلوی کودکان می‌نشست و اشک در چشم‌هایشان حلقه می‌زد.

پورمحمدی با نقل تجربه شخصی خود از مواجهه با نگاه برخی اندیشمندان به زبان فارسی، به تمایز فردوسی با سایرین اشاره کرد و گفت: وقتی پا به مقطع دبیرستان و دانشگاه گذاشتم، امام محمد غزالی برای من انسان خیلی بزرگی بود و خیلی با او مأنوس بودم. تا زمانی که جایی خواندم که امام محمد غزالی کتاب احیای علوم‌الدین را به زبان عربی نوشت، ولی گفت «من کیمیای سعادت را برای عوام می‌نویسم به زبان عجم، به زبان فارسی». خیلی دلگیر شدم که چرا ایشان فارسی‌زبانان را عوام می‌داند.

وی ادامه داد: از اینجا جایگاه و بزرگی فردوسی نمایان می‌شود. در فضایی که عموم عالمان، زبان علمشان عربی بود و اگر می‌خواستند شناخته شوند ناچار باید به عربی می‌گفتند و می‌نوشتند و فراتر اینکه، زبان حکومت عربی بود و اگر کسی می‌خواست ارتباط برقرار کند باید با زبان عربی صحبت می‌کرد و جلوتر از آن، زبان پیغمبر و زبان دین و زبان خدا عربی بود چطور یک شخص در حکومتی که استقلال فارسی نداشت، چنین شجاعتی به خود می‌دهد که زبان فارسی را عنوان پایگاه خودش قرار بدهد و از نظم کاخی بلند بسازد که از باد و باران و گردش روزگار گزند نبیند؟ بی‌دلیل نبود که شاهنامه این‌گونه در دل و جان مردم ایران جا باز کرد و زبان فارسی این‌گونه در دل و جان مردم ایران نفوذ کرد. فردوسی نه تنها زبان، بلکه به کشوری که استقلال نداشت، هویت هم بخشید و به معنای واقعی دولت-ملت را شکل داد؛ و نه تنها یک دولت و یک ملت را ساخت، بلکه ارتباط آن را به پیش از دوره اسلام و به دوران باستان برد و تا جایی پیش رفت که به خلقت انسان رسید و تا جایی که ایران را به عنوان مرکز جهان به دنیا معرفی کرد؛ بنابراین واقعاً شخصیتی چنین و اثری چنین، شگفت‌انگیز است و واقعاً همه ما بدهکار و وامدار این انسان بزرگ هستیم.

معاون رئیس‌جمهور در بخش دیگری از سخنان خود به کاربرد‌های امروزی شاهنامه در حوزه اقتصاد و حکمرانی پرداخت و بیان کرد: بعد‌ها که شغل حکومتی پیدا کردم، احساس کردم به جای آنکه به‌دنبال تئوری‌های اقتصادی و اجتماعی در فرهنگ غرب بگردیم، می‌توانیم آنها را در فرهنگ خودمان دنبال کنیم. بسیاری از نهاد‌ها مثل سازمان‌های بازنشستگی، مثل نهاد‌های حمایتی که در ایران بیشتر در سده اخیر شکل گرفته‌اند، همه ریشه در شاهنامه فردوسی دارند. فردوسی به هر کسی که می‌خواهد در جهان نقشی ایفا کند می‌گوید: فریدونِ فرّخ، فرشته نبود/ ز مُشک و ز عنبر سرشته نبود/ ز «داد» و «دَهِش» یافت او نیکویی/ تو داد و دهش کن، فریدون تویی.

وی با اشاره به هشدار‌های فردوسی به حاکمان گفت: بعد‌ها که مسئولیتم کمی بالاتر رفت، هیچ چیزی را هشداردهنده‌تر از نصایح فردوسی ندیدم؛ «سر تخت شاهی بپیچد سه کار/ نخستین ز بیدادگر شهریار/ دگر آنک بی‌سود را برکشد/ ز مرد هنرمند سر درکشد/ سه دیگر که با گنج خویشی کند/ به دینار کوشد که بیشی کند»؛ بسیاری از ناسازگاری‌ها، سستی‌های رفتار و آسیب‌های حکومتی ناشی از نشنیدن همین پند فردوسی است.

پورمحمدی با استناد به بیتی از شاهنامه درباره ده دیو که به کسری معرفی می‌شوند، به دو مشکل اساسی اقتصاد ایران اشاره کرد و گفت: «بدو گفت کسری که ده دیو چیست/ کز ایشان خرد را بباید گریست/ چنین داد پاسخ که آز و نیاز/دو دیوند با زور و گردن فراز/ دگر خشم و رشک است و ننگ است و کین/ چو نمام و دو روی ناپا ک دین/ دهم آن که از کس ندارد سپاس/ به نیکی و هم نیست یزدان شناس/ بدو گفت از این شوم ده با گزند/ کدام است آهرمن زورمند/ چنین داد پاسخ به کسری که آز/ ستمکاره دیوی بود دیر ساز/ که او را نبینند خشنود ایچ/ همه در فزونیش باشد بسیج» حال که در حوزه کار اقتصادی و بودجه‌ای هستم، می‌خواهم بیت اول این ابیات را به مطالب روز و تئوری‌های اقتصادی وصل کنم و نکته‌ای بگویم؛ «بدو گفت کسری که ده دیو چیست/ کز ایشان خرد را بباید گریست/ چنین داد پاسخ که آز و نیاز/دو دیوند با زور و گردن فراز». آزمندی و نیازمندی دو مشکل اساسی امروز حوزه اقتصاد مملکت است. یک عده آزمند و یک عده‌ای نیازمند. یک عده ولع‌گسیخته به هیچ چیزی راضی نیستند و یک عده آنقدر نیازمندند که نانی برای شام ندارند. در اقتصاد نیازمندان را دهک پایین می‌گویند و آن آزمندان و ثروتمندان را هم دهک بالا. اقتصاددان‌ها ضریبی تعریف کرده‌اند به نام ضریب جینی. هرچه این نیازمندان با آن آزمندان فاصله داشته باشند، در آن مملکت داد وعدالت نیست؛ و هرچه به هم نزدیک‌تر باشند و ضریب جینی کمتر باشد، در آن مملکت داد و عدالت بیشتر است و آن کشور به عدالت گرایش بیشتری دارد.

رئیس سازمان برنامه و بودجه در پایان تأکید کرد: ما به شاهنامه صرفاً به خاطر تفنن و به مثابه یک سرگرمی نگاه نمی‌کنیم؛ شاهنامه می‌تواند تمدن‌ساز باشد، می‌تواند اقتصاد را درست کند، می‌تواند نحوه دادگری و شهریاری را به ما یاد بدهد، می‌تواند زمینه‌ساز قسط و مهربانی در کنار پهلوانی باشد و دیگران را تشویق کند که دست آنهایی که افتاده‌اند را بگیرند. شما یک کار بسیار مهم و یک رسالت بسیار بزرگ دارید که این فرهنگ را در مناطق مختلف کشور بسط دهید. این پیشنهاد اساسی را آقای ضیایی دادند و من فقط مقداری پشتیبانی کردم و به همت آقای جوادی و همکارانشان جلو رفت. امیدوارم این شمعی که روشن شد، هر روز پرفروغ‌تر شود و ما بتوانیم از دل شاهنامه حکمت‌های جدید و مبانی نظری جدیدی برای ساختن یک ایران شکوهمند داشته باشیم. دوستان برنامه‌ریزی کردنده‌اند که در اردیبهشت ماه -اگر اشتباه نکنم- این بحث را سراسری کنند تا بعد بتوانیم کم‌کم آن را تبدیل به یک برنامه مناسب برای مردم کنیم؛ استعدادیابی‌ها را انجام دهیم و مسابقات را شکل دهیم تا استعداد‌های ناب در حوزه شاهنامه به همت استادان و با اهتمام و پایمردی شما شکل بگیرد.

شاهنامه پرفروش‌ترین کتاب ایرانی در نمایشگاه‌های خارجی است

ابراهیم حیدری، مدیرعامل خانه کتاب و ادبیات ایران نیز در این آیین ضمن خوش‌آمدگویی به استادان و شرکت‌کنندگان، از پیگیری‌های مستمر مسئولان برای برگزاری این رویداد قدردانی کرد. وی با تأکید بر اهتمام این مجموعه برای میزبانی شایسته از مهمانان دوره گفت: تلاش کردیم در این روز‌ها در حد توانمان میزبان خوبی باشیم و خدماتی را که نیاز بود به دوستان ارائه دهیم.

وی با دعوت از فعالان حوزه شاهنامه برای بهره‌گیری از ظرفیت‌های خانه کتاب و ادبیات ایران، ادامه داد: خانه کتاب و ادبیات ایران، خانه شما بزرگواران است. اینجا امکانات متعددی وجود دارد؛ از جمله سرای اهل قلم و دیگر فضاها. آمادگی داریم برای هر نشست، برنامه و فعالیتی، چه در استان‌ها و در حاشیه نمایشگاه‌های استانی، چه در نمایشگاه تهران و سایر فعالیت‌ها، همکاری لازم را داشته باشیم. حتی در نمایشگاه‌های خارجی نیز اگر دوستان پیشنهادی داشته باشند، می‌توانیم برنامه‌هایی را به صورت مستقل یا با همکاری نهاد‌ها و سازمان‌های مختلف تدارک ببینیم.

حیدری در ادامه به جایگاه بین‌المللی شاهنامه اشاره کرد و گفت: یکی از کتاب‌های پرمخاطب و پرفروش در خارج از کشور، شاهنامه است، چه متن فارسی‌اش باشد و چه ترجمه‌های آن به عربی، انگلیسی، فرانسه و... ما در هر نمایشگاهی که شرکت می‌کنیم، پرفروش‌ترین کتاب‌ها، ادبیات کلاسیک ایرانی هستند که سرشار از مضامین و مفاهیم عمیق فرهنگی‌اند.

وی همچنین با بیان پیوند عاطفی و ذاتی مردم این منطقه با شاهنامه، بر ضرورت تلفیق فرهنگ قرآنی و شاهنامه تأکید کرد و ادامه داد: من عرق خاصی به شاهنامه و این خاک دارم. با همین حس و علاقه، آمادگی هرگونه همکاری در این زمینه را اعلام می‌کنم. افزون بر آنچه آقای جوادی تأکید دارند و این روز‌ها بیش از پیش به آن نیازمندیم، شاهنامه سرشار از حس وطن‌دوستی، عرق ملی، درس اخلاق و درس زندگی است. هر آنچه ما بخواهیم، در شاهنامه یافت می‌شود. ما ایرانیان، در کنار تکمیل‌کننده آیین و مکتبمان که قرآن کریم است، چنین کتاب ارزشمندی نیز داریم و می‌توانیم این دو را با یکدیگر تلفیق کنیم و در کنار هم، حس میهن‌دوستی را - که این روز‌ها بیش از همیشه نیازش را حس می‌کنیم - تقویت کنیم.

مدیرعامل خانه کتاب و ادبیات ایران از برنامه‌ریزی برای گسترش فرهنگ شاهنامه‌خوانی در سراسر کشور خبر داد و گفت: امیدواریم بتوانیم چنین برنامه‌هایی را در شهر‌ها و روستا‌های مختلف، با برگزاری کارگاه‌های آموزشی و حتی تشکیل باشگاه‌های ادبی در این حوزه، گسترش دهیم. ما باشگاه‌های ادبی را در سراسر کشور داریم و می‌توانیم طرح شاهنامه را نیز در کنار آنها داشته باشیم. برای تحقق این امر از دانش و تجربه دوستان در سراسر کشور بهره خواهیم برد.

وی مراحل اجرایی این طرح را نیز به این شرح بیان کرد: چهار مرحله تحقق این طرح عبارت است از شناسایی، آموزش، حمایت و تکثیر این فرهنگ در میان مردم. هدف نهایی آن است که بتوانیم این فرهنگ را ترویج کنیم و این میراث گرانبهای گذشتگان را به نسل آینده منتقل کنیم؛ نسلی که بیش از پیش به این میراث گرانبها نیاز دارد ولی متأسفانه درحال فاصله گرفتن از آن است.

۴۲ ساعت آموزش شاهنامه‌خوانی در یک هفته

اردشیر صالح‌پور، نویسنده، نمایشنامه‌نویس و پژوهشگر هنر‌های نمایشی که خود از اساتید این دوره بود و دبیری اختتامیه را نیز بر عهده داشت، با اشاره به شکل‌گیری این رویداد فرهنگی از نقش سازمان برنامه و بودجه در تحقق آن قدردانی کرد. وی گفت: نخستین بار این ایده را سیدحمید پورمحمدی معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان برنامه و بودجه مطرح کرد. مشاور فرهنگی سازمان برنامه و بودجه سیدعبدالحمید ضیایی و عبدالرحیم سعیدی‌راد رئیس امور فرهنگ، گردشگری و ورزش سازمان برنامه که خود از شاعران و ادیبان هستند، در کنار ایشان و همکاران سختکوششان، در این شرایط اقتصادی، امر فرهنگ را به‌عنوان گوهر و بن‌مایه فراموش نکردند و با حمایت خود، این حرکت فرهنگی را ممکن ساختند.

وی افزود: این رویداد بدون همکاری معاون فرهنگی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و خانه کتاب و ادبیات ایران محقق نمی‌شد. محسن جوادی که خود چهره‌ای فرهیخته و اهل ادب و پژوهش است، با نگاه فرهنگی و پژوهشی خود زمینه بروز این حرکت را در واپسین ایام سال فراهم کرد. همچنین انجمن آثار و مفاخر فرهنگی به مدیریت محمود شالویی نیز در این زمینه همکاری قابل ستایشی داشت.

دبیر اختتامیه این آیین با اشاره به استان‌های شرکت‌کننده در این دوره گفت: نخستین دوره آموزشی-پژوهشی تربیت نقالان و شاهنامه‌خوانان با حضور استان‌های زاگرس‌نشین شامل خوزستان، لرستان، چهارمحال و بختیاری، کهگیلویه و بویراحمد، اصفهان و فارس و همچنین سفیران فرهنگی، راویان، نقالان و شاهنامه‌پژوهان از خطه زاگرس برگزار شد. متأسفانه استان ایلام که یکی از خطه‌های ادب‌خیز و شاهنامه‌دوست ایران است، در این دوره امکان حضور نیافت که امیدواریم در دوره‌های بعدی، اعم از مقدماتی، تکمیلی و پیشرفته، از هنرمندان این استان نیز بهره‌مند شویم.

صالح‌پور با تشریح جزئیات این دوره بیان کرد: این دوره از شنبه ۲ اسفند تا ۷ اسفند ۱۴۰۴ به مدت یک هفته و به صورت صبح و عصر در انجمن مفاخر کشور با برپایی کلاس‌های آموزشی در زمینه نقالی و شاهنامه‌خوانی برگزار شد. در این مدت ۳۶ ساعت مباحث نظری و ۶ ساعت کار عملی شامل اجرا و نقد و نظر، مجموعاً ۴۲ ساعت آموزش ارائه شد.

وی اساتید این دوره را به این شرح معرفی کرد: میرجلال‌الدین کزازی، قدمعلی سرامی، سیدعبدالحمید ضیایی، فریدون جنیدی، محمدجعفر یاحقی، محمد جعفری‌قنواتی، مهری بهفر، حمیدرضا اردستانی، زاگرس زند و بنده به عنوان مدرسان این دوره در خدمت عزیزان بودیم. همچنین البرز اسدپور، هوشنگ شاهین‌پور که ۱۲ دوره جشنواره شاهنامه‌خوانی را در لردگان برپا کرده و کورش جهانی، دبیر فرهنگی فرهیخته نیز در کنار شرکت‌کنندگان حضور مداوم داشتند.

صالح‌پور با اشاره به هنرمندان شرکت‌کننده در این دوره گفت: ۱۶ هنرمند راوی، نقال و شاهنامه‌خوان با میانگین سنی ۱۷ تا ۶۵ سال در این دوره حضور داشتند که اسامی آنها عبارت است از رسول خدادادی، البرز اسدپور، کورش جهانی، محمدابراهیم ایرج‌پور، هوشنگ شاهین‌پور، نازنین فرزانه، محبوبه نصیرفر، فرحناز علی‌محمدی، سوگند آزادی، فاطمه احدی، امین کریمیان، محرم رحمت، نوربخش احمدزاده، مجید بهداری، یسنا بهداری و سیدمهرداد موسوی. جلسه نخست این دوره به معارفه گذشت و با آثار و پژوهش‌های این عزیزان آشنا شدیم و در سایر جلسات به آموزش و کار عملی پرداختیم.

وی از همکاری ادارات کل استان‌های تابعه در معرفی این هنرمندان قدردانی کرد و افزود: معاونت هنری و معاونت فرهنگی نیز شرایط اقامت، پذیرایی، ایاب و ذهاب و خدمات ویژه‌ای را فراهم کردند.

صالح‌پور در بخش دیگری از سخنان خود با تأکید بر جایگاه شاهنامه در هویت ملی ایرانیان گفت: شاهنامه نامه هویت ملی ما ایرانیان است. اندرز و خرد و توسعه‌های نیکی همواره در تار و پود آن و در میان ابیاتش دیده می‌شود. شاهنامه یک اثر گران‌سنگ است که اسطوره‌ها، حماسه‌ها، پهلوانی‌ها، رشادت‌ها و اخلاق و آزادگی و بزرگی و منش و عزت و سربلندی ایران را همواره مطمح نظر دارد. راویان ما با خوانش شاهنامه، در جهت تقویت بنیه فرهنگ ملی و وفاق ملی، این اثر را در کوی و برزن‌ها، در سیاه‌چادر عشایر تا قهوه‌خانه‌ها، در گذرگاه‌ها و محافل مختلف اجرا کرده و خواهند کرد.

وی با بیان اینکه «هر آن کس که شهنامه خوانی کند / چه مرد و چه زن پهلوانی کند»، به نقش زنان در شاهنامه‌خوانی اشاره کرد و افزود: همان‌طور که آقای پورمحمدی اشاره کردند در زاگرس حتی بی‌بی‌ها و زنان بسیار جوان هم شاهنامه‌خوان بودند. در جهیزیه دختران لر، شاهنامه حتما حضور دارد.

صالح‌پور با اشاره به اهمیت شاهنامه در تاریخ معاصر ایران گفت: دولت پهلوی اول در کنار اسلحه‌گیری، شاهنامه‌گیری هم می‌کرد. رئیس پاسگاه و ژاندارمری می‌گفت تا زمانی که شاهنامه در خانه این لرهاست، این لر‌ها تسلیم نمی‌شوند. دریافته بودند که علاوه بر تفنگ برنو، باید شاهنامه را هم از مردم می‌گرفتند؛ زیرا شاهنامه غرور ایرانی و افتخار ملی جهت تسلیم نشدن را برای آنها ایجاد می‌کرد.

وی با اشاره به حمایت‌های سازمان برنامه و بودجه از پروژه‌های فرهنگی بیان کرد: در زمینه مفاخر و مشاهیر هم‌اکنون ۱۸ پروژه در حال برگزاری است که سازمان برنامه و بودجه به‌ویژه سیدحمید پورمحمدی و معاون و مشاور فرهنگی‌اش نقش یاری‌دهنده و راهگشایی در این پروژه‌ها دارند.

صالح‌پور در پایان ضمن قدردانی از خانه کتاب و ادبیات ایران خواستار تداوم این حمایت‌ها شد و گفت: استدعای ما از آقایان پورمحمدی، جوادی، شالویی و سایر مدیران در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی این است که این نشست‌ها منجر به تأسیس و ایجاد «خانه‌های شاهنامه» در اقصی نقاط ایران شود تا هویتمان باز بماند و کمرنگ نشویم؛ تهاجم‌های فرهنگی بسیار زیاد است و ما باید برای مقابله با آنها «خانه‌های شاهنامه» داشته باشیم.

در پایان این مراسم، با اهدای لوح یادبود و هدایایی از سوی نهاد‌های فرهنگی از هنرمندان شرکت‌کننده در نخستین دوره تربیت مربیان نقالی و شاهنامه‌خوانی تقدیر شد.